Felieton

Depresja to stan chronicznej pogardy dla samego siebie. To choroba, która oszukuje i męczy. Jest autoagresywnym rodzajem wstrętu do życia. Nie mija. Okrada z godności. Chorzy, którzy nie wiedzą, że chorują, pierwsze objawy nazywają zmęczeniem i apatią. Ale odpoczynek nie przynosi efektu. Przeciwnie, boli, bo wewnętrzny trybunał oskarża: marnujesz czas. Wówczas pracują więcej i ciężej. Podtrzymują destrukcyjną iluzję kontroli. To trwa rok, dwa, kolejne. Bywa, że mija,…

Istnieją rytuały religijne i świeckie. Rytuały przejścia, inicjacji, wykluczenia i powrotu. Istnieją też rytuały najważniejsze, bo codzienne. O jednym wspominam tu często. Kiedy Lila zasypia, mówię, że jest piękna, mądra i dobra, że kochamy ją bardzo. Pytam, czy wie dlaczego i szybko wyjaśniam: bo jesteś. A jest przecież – zaraz będą dwa lata – bo kochamy i siebie i ją. Kiedy podróżuję, uruchamiamy Skype, Kamila trzyma najmłodszą na kolanach…

Napisałem o niej: zaglądamy w te same miejsca, śmiejemy się z tych samych ludzi, czytamy podobne rzeczy. Ona, że nie mogę oszukiwać, bo najlepszy przyjaciel nie może. Komentowaliśmy felieton Mariusza Szczygła, którego kochamy oboje, choć ona bardziej. Kiedyś powiedziała mi, że jestem aspirującym teoretykiem i obraziłem się prawie na śmierć. Później musiałem kupić jej książkę. Uczymy się od siebie nie tylko pisania. #NieMamZdania, tak sobie wymyśliliśmy, to próba…

Moja edukacja, policzyłem, to blisko siedem tysięcy dni. Niespójna masa wzorów, dat i lektur. Hektogramy rozkruszonej kredy, dziesiątki, a może setki piór i długopisów. Zapomniane oceny. Egzaminy, które okazały się mniej ważnie niż powszechnie zapewniano. Na chemii mówiono, że są zasady, na fizyce, że prawa (czasami można je łamać). Królowa wszelkich nauk budziła we mnie daleko idący wstręt, ale to dzięki niej potrafię…

Nie potrafię komentować spraw bieżących, takich, które – jeśli się dzieją – poruszają bryłę świata. Zazdroszczę koleżankom i kolegom posiadającym tę unikalną zdolność pisania w biegu, z pulą sądów i ocen w rękawie. Sam myślę zbyt wolno i kiedy znajduję w sobie wystarczająco dużo do powiedzenia, świat już dawno jest na swoim miejscu. Nie inaczej było z listem Adama Michnika i Jarosława Mikołajewskiego. Dotarł…

Spotkałem po latach przyjaciela, brata starszego w wierze, młodszego wiekiem. Poznaliśmy się dawno, obaj byliśmy gorliwymi apologetami własnych wyznań, później nie mieliśmy ze sobą kontaktu. Czas zrobił swoje i dzisiaj dryfujemy na obrzeżach:  ja – chrześcijaństwa, on – judaizmu. Nasz dawny radykalizm nie wyrastał ze strachu, nie był cyniczny. Jeśli groźny, to tylko dla nas samych. Budowała nas próżnia doświadczeń i naiwny romantyzm. Koniec…

Nie pamiętam już kolejności: Marysia mnie, czy ja Marysi. Nieustannie czymś się dzielimy, bo biurko, praca, można odejść od zmysłów. Zazwyczaj to tylko pretekst do rozmowy, tyle kurtuazyjny co niepotrzebny, bo zaglądamy w te same miejsca, śmiejemy się z tych samych ludzi, czytamy podobne rzeczy. W środę Stasiuka (to ona) i Żakowskiego (to ja). W czwartek Szczygła, wyjątkowo oboje. Ten ostatni podzielił ludzkość w Dużym Formacie. Podzielił na tych, co do hotelowego…

Bernard Shaw zapytany przez dziennikarzy o dziesięć najlepszych komedii, miał powiedzieć, że nie jest w stanie wymienić aż tylu, bo sam napisał tylko sześć. Kiedy Andrzej Tucholski, jak co roku, prosi o polecenie trzech czytanych blogów, perspektywa parafrazy autora Pigmaliona bardzo kusi. Stety niestety, nie stać mnie na tak daleko posuniętą ironię i nawet mój narcyzm ma pewne (wątpliwe, bo wątpliwe) granice. Lista blogów, które czytam daleko…